Archive for the ‘Psychologia społeczna’ Category

postheadericon Usługi detektywistyczne poznań

Zastanawiałeś/aś się kiedyś czy twoja druga połówka jest z tobą całkowicie szczerze? Rozmyślasz o tym, co tak na prawdę twój ukochany robi w tym momencie na wyjeździe służbowym? Związki i małżeństwa często są skazane na porażkę, przez to że nie jesteśmy ze sobą do końca szczerzy. Nie potrafimy rozmawiać ze sobą na spokojnie, zamiast tego często się kłócimy, jesteśmy agresywni. Nie potrafimy nie raz również, powiedzieć sobie co nas w sobie denerwuje, czego nie chcemy robić a jakie są nasze marzenia. Ludzie zamiast rozstać się ze sobą, przez różne powody takie jak na przykład wspólne dzieci, zostają ze sobą i wiodą nie szczęśliwy życie. Czy jednak warto trwać w związku bez miłości? Jeśli podejrzewamy partnera o zdradę dobrze jest skorzystać z usługi detektywistyczne poznań. To tam pomogą nam dowiedzieć się prawdy, być może dzięki informacjom jakie nam nabędziemy, zakończymy nie szczęśliwy dla nas związek i zaczniemy żyć od nowa? Detektywi codziennie pomagają ludziom, zmienić swoje życie .

postheadericon Człowiek istota społeczna – środowisko społeczne jako obszar realizacji jednostki

Życie społeczne jest bardzo istotne i zarazem różnorodne dla rozwoju jednostki ludzkiej. Przy spojrzeniu teologicznym na człowieka jest ono rzekomo bez znaczenia, przy spojrzeniu socjologicznym jest warunkiem istnienia jednostki ludzkiej jako istoty społeczno-kulturalnej. Osobnik z gatunku homo sapiens nie rodzi się „zapisany” – swoje człowieczeństwo nabywa dopiero, żyjąc w społeczeństwie. Przypadki istnienia tzw. „ludzi dzikich” (Kaspe- ra Hausera, który przez 16 lat nie widział ludzkiej twarzy czy też historia „chłopca Heskiego”, który nie mógł przyzwyczaić się do cywilizowanego życia), znamionują istotę życia społecznego. Kwintesencją tego zagadnienia może być znany w USA przypadek odnalezienia dwóch dziewczynek, które trzymane w całkowitym odosobnieniu nie potrafiły odnaleźć się wśród ludzi. Dzieci te zachowywały się inaczej niż ludzie cywilizowani. Proces ich powrotu na łono społeczeństwa był bardzo trudny. Analizując podane fakty, często wyciąga się wniosek, że człowiek nie rodzi się ludzki, ale ludzki staje się dzięki społeczeństwu. W istocie samej przykłady te dowodzą, że człowiek rodzi się ludzki. Bowiem dzieci zdziczałe, choć zachowywały się na wzór zwierząt, w których otoczeniu żyły, przywrócone środowisku ludzkiemu, rozwijały w sobie cechy człowieka. Jednak z pewnością późniejsza socjalizacja przebiegała trudniej niż ich rówieśników.

postheadericon Konieczność życia społecznego

Konieczność życia społecznego wynika z faktu, że jednostka ludzka sama dla siebie jest niewystarczalna. Już Arystoteles mówił, że człowiek jest z natury istotą przeznaczoną do życia społecznego; Hipokrates, że wytworem środowiska społecznego; a Rousseau, iż człowiek jest jak biała karta zapisywana w ciągu życia. Podobne zantagonizowane podejście reprezentował Huxley, głosząc: noworodek nie rodzi się na zamiatacza ulic czy wybitnego twórcą, ale przychodzi na świat jako bryła, którą można dowolnie kształtować. Środowisko warunkuje sposób, w jaki każdy z nas jest w stanie przetrwać i w przeciwieństwie do genetycznych uwarunkowań, środowisko można ukształtować samemu. Zatem osobowość ludzka nie jest jedynie wynikiem oddziaływania naturalnego środowiska, ale także rezultatem samokształcenia. Życie społeczne ma różne znaczenie dla rozwoju jednostki i tak: przy spojrzeniu teologicznym na człowieka jest ono rzekomo bez znaczenia, przy spojrzeniu socjologicznym jest warunkiem istnienia jednostki jako istoty społeczno-kulturalnej.

postheadericon Ludzie są różni

Przy rozważaniach nad istotą człowieka należy pamiętać, iż ludzie są różni, dążą do różnych celów i kierują się różnymi motywami (np. im większa liczba ludzi powoduje w swym byciu motywację materialną, to jest to model homo economicus). Mamy świadomość istnienia nieograniczonych dla człowieka wymiarów przestrzeni i czasu. Jak mówił Pitagoras: człowiek jest miarą wszechrzeczy, jako jednostka ludzka jest nie oderwanym indywiduum, a jako reprezentatywna wartość ludzka budująca swoją rzeczywistość w ciągłym wysiłku pokoleń, poszukuje podstawy do realizacji wspólnych interesów. Każdy moment ludzkiego życia jest inny. Często wzajemnie sprzeczne i różne są wyrazy oraz oblicza rzeczywistości, dlatego prawdę o samym sobie i świecie zewnętrznym należy stworzyć samemu. Warto w tym miejscu przytoczyć pogląd Kanta i Marksa, iż świat jest zawsze dla człowieka tym, co uczynił z niego i co zaniedbał uczynić.

postheadericon Człowiek myślący

Człowiek, oprócz ciała, posiada także rozum, który uczestniczy w myśleniu powszechnym. U Pascala człowiek jest „myślącą trzciną”, czyli myślenie i rozum są przypisywane tylko tej jednostce (ludzkiej) spośród wielu żyjących osobników na Ziemi. Cała godność człowieka jest w jego myśli, bez możliwości myślenia byłby tylko kamieniem lub zwierzęciem (Arystoteles pisał, że człowiek żyjący poza społeczeństwem jest albo zwierzęciem, albo Bogiem). Świadomość człowieka jest warunkowana przez okoliczności społeczne i o kształcie historii decydują masy ludzkie. Byt społeczny umożliwia przejście świadomości na poziom zobiektywizowanych i uprzedmiotowionych procesów społecznych, bowiem, jak pisał Marks, to nie świadomość ludzi określa byt, lecz byt społeczny określa świadomość ludzi.

postheadericon Polityka Arystotelesa

Arystoteles jako pierwszy zbudował naukę o społeczności, opierając się na kilku podstawowych założeniach. Jedno z najbardziej znanych, na którym m. in. oparł swoją „Politykę”, zostało wyrażone zdaniem „zoon politon”. Temu założeniu przypisać można logiczne człowieczeństwo. Ludwik Pudrowicz, tłumacz „Polityki”, sugerował, iż człowiek jest istotą stworzoną do życia w państwie, zaś Arystoteles określił ten aspekt życia człowieka w następujący sposób: człowiek jest taką istotą z natury, bo wszystkim ludziom dany jest pęd do życia we wspólnocie. Zatem, jak wynika z tych stwierdzeń, człowiek ma do dyspozycji wrodzony pęd do życia w zbiorowości i do współżycia z innymi ludźmi. Dzieło Arystotelesa „Polityka” wskazuje, że wszelkie wspólnoty, rodzina, szkoła, służą zaspokojeniu potrzeb człowieka. Dlatego też człowiek dąży do wspólnoty i żyje we wspólnocie z drugimi. W przypadku człowieka, koncepcja Arystotelesa łączy przynależność do społeczności ze spełnieniem się człowieczeństwa, bowiem współżyjąc z innymi, jednostka urzeczywistnia swoje ludzkie właściwości. Dla Arystotelesa człowiek nie jest czymś danym, statycznie określonym, jest istotą, która staje się i urzeczywistnia w miarę swojego rozwoju.

postheadericon Socjologiczna koncepcja osobowości człowieka

Teza, że człowiek jest istotą społeczną, to podstawowe założenie ontologiczne, na którym opiera się nie tylko filozofia, ale także i socjologia. Paweł Rybicki w swej rozprawie Problemy ontologiczne w socjologii wyróżnia trzy koncepcje pojmowania jednostki ludzkiej: abstrakcjonistyczną, naturalistyczną i realistyczną. W swym eseju zajął się problematyką stosunków społecznych, opierając je na koncepcji wzajemnego oddalania i zbliżania się jednostek ludzkich jako podstawowego procesu społecznego. Wyeliminował koncepcje osoby ludzkiej, wprowadził pojęcie człowieka jako abstrakcyjnie ujętego przedmiotu procesów społecznych. Koncepcja abstrakcjoni- styczna ogranicza się do jednej rzeczy, że człowiek jest podmiotem działań i zachowań. Naturalistyczna z kolei koncepcja zakłada, że jednostka reaguje na bodźce zewnętrzne. W koncepcji tej zakłada się, że człowiek nie różni się od reakcji rośliny czy zwierzęcia, a jedynie przedstawia wyższy poziom konsumpcji i organizacji. Inna odmiana naturalizmu przyjmuje jednostkę ludzką z jej organicznymi uwarunkowaniami, kładąc nacisk na wyposażenie i dyspozycje psychiczne człowieka. Natomiast humanistyczna koncepcja definiuje pojęcie osobowości poprzez włączenie go w zakres zagadnień socjologii, głosząc, że kategorie działania ludzkiego różnią się od działania przyrody, bowiem działania ludzkie są rozpatrywane w odniesieniu do świata wartości. Zatem uwidacznia się tutaj ujęcie człowieka dążącego do realizacji określonych wartości, spełniającego czynności o treści znaczeniowej. Socjologia jest nauką, która bada człowieka pod specjalnym kątem, badając sferę zachowań i działań ludzkich, szuka ich wyjaśnienia.

postheadericon Myśl socjologiczna

Według tradycji myśli socjologicznej ludzie tworzą organizacje społeczne na drodze takiej czy innej kontrowersji. Tym co jest dla teorii nowoczesnej ciągle żywe, to dynamiczna koncepcja rozwoju jednostki. Jednostka rodzi się, wyrasta i wychowuje we wspólnocie i w tym znaczeniu wspólnota jest jednostce dana. Człowiek w tych różnych koncepcjach to podmiot zachowań i działań inaczej pojęty. Jedni rozumieją, że jest to po prostu jednostka w większych czy mniejszych zbiorowościach i że zadaniem teorii socjologicznej jest opis i wyjaśnienie zbiorowego zachowania. Inni twierdzą, że osobowość jednostki wykształca się w związkach z innymi ludźmi. Sw. Tomasz z Akwinu wychodzi z określeniem animal sociale et politicon, za tym określeniem można domniemywać, że człowiek przynależy nie do jednej, lecz do dwóch postaci życia zbiorowego, jednym jest społeczeństwo, a drugim państwo.

postheadericon Aby się rozwijać, trzeba żyć społecznie

Jednostka ludzka nie jest w stanie osiągnąć swych celów, jeśli nie rozwija się i nie doskonali swojej osobowości. Aby więc swoje wartości rozwijać, musi żyć społecznie. Dopiero przez życie zbiorowe, rozwijając swe uzdolnienia, swe wartości dochodzi do ostatecznego celu. Intelektualne potrzeby jednostki także nie mogą być zaspokajane bez społeczeństwa, bowiem wyposażenie w rozum czyni go zobowiązanym do współżycia z innymi. O ile bowiem istoty zwierzęce wyposażone są w instynkt dla swej ochrony i trwałej egzystencji, o tyle człowiek posługuje się rozumem. Dopiero we współpracy z innymi poznaną prawdę stosuje do celów praktycznych. Zdolność przekazywania myśli w konsekwencji może być wykorzystana we współżyciu z innymi ludźmi.

postheadericon Procesy atrybucji w spostrzeganiu społecznym – spostrzeganie ludzi i spostrzeganie przyczyn

Spostrzeganie społeczne najogólniej można określić jako badanie przyczyn powstawania wyobrażenia i wnioskowania o innych ludziach. Najczęściej z obserwacji zachowań ludzi wnioskujemy

o ich intencjach, motywach i cechach osobowości, a także postawach moralnych. Obarczamy odpowiedzialnością za następstwa ich działań. W ten sposób dokonujemy atrybucji, czyli wnioskujemy

o pewnej nie podlegającej bezpośredniej obserwacji właściwości ludzi i świata. Ten wniosek pozwala wyjaśnić, skąd się wzięło pewne zdarzenie, powiązać go z innymi elementami otoczenia i stworzyć „nasz obraz świata” (lub jednostki). Atrybucja jest więc procesem przypisywania jednostkom lub ich zachowaniu uwarunkowań i przyczyn. Jej głównym twórcą jest Fritz Heider. Przy czym teoria ta zakłada, że zrozumienie i naukowe wyjaśnienie społecznych zachowań człowieka nie będzie możliwe, dopóki nie „wejdziemy” w reguły tzw. psychologii naiwnej (psychologii człowieka z ulicy). Wiele osób (a może nawet każdy) uprawia własną psychologię (amatorską), np. w kontaktach z ludźmi, obserwuje i na podstawie zachowań wnioskuje, jakie dana osoba posiada np. cechy charakteru czy postawy moralne. W każdym z tych przypadków dokonuje atrybucji, czyli próbuje zrozumieć zachowania innych, niejako składając cząstki informacji tak długo, aż dotrze do sformułowania rozsądnego wyjaśnienia.

Search
Archives